۹ خرداد ۱۳۹۴

کلاس‌های داستان‌نویسی و داستان‌خوانی ویژه نوجوانان گروه سنی سیزده تا هفده سال


چرا داستان نویسی به نوجوانان، نیازمند آموزشی متفاوت از بزرگسالان است؟
 نوجوانان ذهن خلاقی دارند. آنها در حالیکه هنوز فانتزی‌های دوره کودکی را به طور کامل پشت سر نگذاشته‌اند با واقعیت‌های دنیای بزرگسالی، به خصوص مفاهیم پیچیده و جدی دنیای بزرگسالی آشنا می‌شوند. این دوگانگی ذهن آنها را خلاق و پویا می‌کند. تجربه آموزش داستان‌نویسی من به هر سه گروه سنی کودک، نوجوان و بزرگسال نشان می‌دهد اگر نوجوانان خوب هدایت شوند، بهتر از دو گروه دیگر می‌توانند قصه بگویند و راه‌های جدیدی برای روایت داستان‌هایشان پیدا کنند. اما نوجوانان با سه مسئله عمده نیز مواجه هستند. آنها به دلیل تمایلشان به ورود به دنیای بزرگسالان و به بازی گرفته شدن توسط دیگران در معرض این آسیب هستند که فانتزی‌های دوران کودکی‌شان را به سرعت سانسور کنند و نادیده‌شان بگیرند در حالیکه همین فانتزی و توان رویاپردازی پتانسیل منحصر به فرد گروه سنی نوجوان است. در آموزش داستان‌نویسی به نوجوانان بازتعریف رویاپردازی و بیان اهمیت رویاپردازی در زندگی بزرگسالان و نحوه برخورد با رویاپردازی از موارد کلیدی‌ست که در دو گروه سنی دیگر محلی از اعراب ندارد. نکته دیگر اینست که نوجوانان با ورود به دنیای بزرگسالان اغلب کاستی‌ها و زشتی‌های دنیای بزرگسالان را درشت‌تر می‌بینند. هضم و پذیرش این کاستی‌ها و زشتی‌ها گاهی برای نوجوان مشکل است و همین مسئله می‌تواند نوجوانان را به سرعت از فاز شادی و امیدواری به ورطه اندوه و ناامیدی بکشد. نحوه هدایت نوجوانان به مطالعه کتاب، انتخاب کتاب خوب برای نوجوان و کمک به نوجوان برای فهم دنیای بزرگسالان و آنچه نویسندگان بزرگسال به باد انتقاد می‌گیرند موضوعی‌ست که در دو گروه سنی دیگر جایی برای نگرانی و پرداختن ندارد. این دو مسئله کلیدی نحوه آموزش به گروه سنی نوجوان را از دو گروه دیگر بطور مشهود جدا می‌کند و شیوه متفاوتی برای آموزش را می‌طلبد.

داستان‌نویسی برای نوجوانان چه مزایایی دارد؟
1. داستان‌نویسی جلوی افول و اضمحلال قدرت تخیل را می‌گیرد و به تقویت خلاقیت‌های فردی کمک می‌کند: در فرهنگ رایج، ورود به بزرگسالی با معیارهایی چون منطقی شدن سنجیده می‌شود و متاسفانه در بسیاری از موارد منطقی شدن مترادف با کنار گذاشتن رویاپردازی تعریف می‌شود. در حالیکه خلاقیت بخشی لاینفک از رشد و تعالی‌ست و در حل مسائل بزرگ و کوچک نقش کلیدی بازی می‌کند. نکته مهم اینست که نوجوانان جایگاه جدیدی از رویاپردازی و کیفیت جدیدی از رویاپردازی را بشناسند و آن‌را بکار گیرند. داستان‌نویسی ویژه نوجوانان یکی از بهترین ابزارهای رشد این توانمندی باارزش است.
2. داستان‌نویسی مهارت خوب دیدن، خوب شنیدن و درک متقابل را بالا می‌برد: از آنجا که داستان‌نویسی چیزی جز روایت زندگی آدم‌های دور و اطرافمان نیست، نوشتن داستان به نوجوانان کمک می‌کند با دقت بیشتری دور و برشان را نگاه کنند، آدم‌های اطرافشان را بفهمند و بتوانند برای رفتارها و واکنش‌هایشان دلیل پیدا کنند. این توانمندی به نوجوان کمک می‌کند با جامعه اطرافش حس همدردی بیشتری داشته باشد،  بتواند آدم‌های مخالفش را بهتر بفهمد و در نهایت دنیای اطرافش را بیشتر دوست داشته باشد و در صلح با محیطش قرار بگیرد. در نهایت این توانایی‌ها نوجوان را از آسیب در جامعه در مقابل ناملایمات و کاستی‌ها تاحدودی حفظ می‌کند و می‌تواند بدبینی و ناامیدی را کاهش دهد. 
3. داستان‌نویسی مهارت خوب فکر کردن و خوب حرف زدن را بالا می‌برد: در داستان‌نویسی نوجوان یاد می‌گیرد به مسائل مختلف فکر کند، به آدم‌ها و موقعیت‌ها فکر کند و برای رفتار شخصیت‌هایش در داستان‌ها دلیل پیدا کند. این پروسه چیزی جز تمرین فکرکردن نیست. نوشتن هم نوعی حرف زدن بی‌صداست. پشت سر گذاشتن یک دوره فن بیان بعد از داستان‌نویسی از نوجوانی کم حرف می‌تواند نوجوانی خوش‌فکر، با اعتماد به نفس و سخنور بسازد. چیزی که اغلب مورد اغفال واقع می‌شود اینست که داشتن مهارت فن بیان بدون قدرت تفکر خلاق راه به جایی نمی‌برد. خوب فکر کردن شرط اول خوب حرف زدن است و شرط اول تا حد زیادی توسط داستان‌نویسی تقویت می‌شود.

برنامه آموزشی این دوره چیست؟
1.‌  مدت زمان هر جلسه دوساعت و نیم است که شامل یک ساعت و نیم داستان‌نویسی و یک ساعت داستان‌خوانی‌ست.
2. در این دوره آموزشی پنج مفهوم عمده داستان‌نویسی که عبارتند از طرح، زاویه دید، شخصیت پردازی، انتخاب راوی و فضاسازی آموزش داده می‌شود.
3. در این دوره آموزشی بر روی شناخت خود و جامعه اطراف تمرکز بیشتری می‌شود.

زمان و مکان               
زمان: روزهای چهارشنبه 10 تا 12:30 صبح
شروع دوره: چهارشنبه 3 تیرماه
پایان دوره: چهارشنبه 11 شهریورماه
مکان: بزرگراه رسالت، نرسیده به میدان رسالت، 

در صورتی که هر گونه سوالی دارید یا مایل به دریافت آدرس دقیق و ثبت‌نام هستید لطفا به آدرس afshinnavid@gmail.com   ایمیل بزنید یا هر روز بعد از ظهر بین ساعت 4 تا 6 با شماره تلفن 09126125924 تماس بگیرید.



۱۷ فروردین ۱۳۹۴

شروع دوره بهاره نوشتن درمانی حضوری

امسال با چند دوره نوشتن آمده‌ام. دوره نوشتن‌درمانی مقدماتی که دو سالی هست هر فصل برگزار می‌شود به قوت خود باقی‌ست. دوره داستان‌نویسی و تفکر خلاق نوجوانان هم تابستان برگزار خواهد شد. در کنار این دو امسال دوره‌های جدید دغدغه‌نویسی، داستان‌نویسی، و دو کارگاه اعتماد به نفس و من‌ شیطانی هم برگزار خواهم کرد که در مورد هر کدام مفصل خواهم نوشت.

دوره مقدماتی نوشتن درمانی از تاریخ ۳۰ فروردین به مدت ده جلسه در روزهای یکشنبه برگزار خواهد. جلسه معرفی دوره در روز یکشنبه ۲۳ فروردین ساعت ۶ عصر برگزار می‌شود اگر مایلید بیشتر بدانید به صفحه "دوره‌های نوشتن- سال ۹۴" بروید یا به آدرس afshinnavid@gmail.com بزنید.

اما وعده داده بودم دوره‌های آنلاین برای دوستان خارج از کشور و شهرستان ها از نیمه دوم فروردین تشکیل شود. متاسفانه به دلیل اختلالات ‍پیش آمده ظرف بیست روز گذشته در شبکه اینترنت کشورو نامناسب بودن کیفیت ارتباطی چاره‌ای جز صبر نداریم تا شبکه به حالت اول برگردد و کلاسهای آنلاین دوباره برقرار شود. 

۳۰ آذر ۱۳۹۳

دوره زمستانی نوشتن درمانی


تابستان گذشته یک دوره نوشتن درمانی با تمرکز بر روی مشکل کمبود اعتماد به نفس در کلینیک مشاوره دوستی برگزار کردم. بر خلاف کلاس‌های خصوصی‌ام که در اولین جلسه، خودم، سوابقم و علت انتخاب موضوع نوشتن درمانی برای یک کار آموزشی را توضیح می‌دهم، در کار کلینیک ترجیح دادم صحبت در مورد اینکه که هستم را به جلسه آخر موکول کنم. کلاس تمام شد و من خیلی خلاصه و در چند دقیقه توضیح دادم که چه خوانده‌ام، چه کرده‌ام و چه چیز مرا به حوزه نوشتن درمانی کشانده. حرف‌هایم که تمام شد پرسیدم: "کسی سوالی نداره". یکی از شرکت‌کنندگان کلاس که همه جلسات را با شوق و هیجان دنبال می‌کرد و زیاد می‌نوشت دستش را برد: "شما عاشق ایرانید؛ نه؟" جواب من بلافاصله و بدون مکث این بود: "متنفرم."
نمی‌توانم سنگینی سکوت تعجب‌آور آن لحظه را توصیف کنم. در قفسه سینه‌ام دردی خفیف احساس می‌کردم اما در عین حال سبکی عجیبی هم سراغم آمده بود. انگار خودم را از پشت یک ماسک بامزه و دوست‌داشتنی بیرون کشیده بودم. انگار خودم بودم.
من در صلح زندگی نمی‌کنم. من هر روز از آدم‌هایی که کنارشان زندگی می‌کنم آسیب می‌بینم. حرص، دروغگویی، حسادت، تقلب، فرصت‌طلبی و طلبکاری مردمی که با آنها زندگی کرده‌ام به من آسیب رسانده است. توانسته‌ام از بعضی از آسیب‌ها با کمترین هزینه عبور کنم و از گروهی هرگز نتوانسته‌ام سالم بیرون بیایم. من نمی‌توانم خالصانه آنهایی را که رد زخم‌هایشان بر زندگی‌ام پیداست دوست داشته باشم. با این حال وقتی فکر می‌کنم در بسیاری از این آسیب‌ها، نه یک روح شیطانی و خبیث که ناتوانی می‌بینم. ناتوانی در پذیرش مسئولیت تبعات کارهایی که انجام می‌دهیم، ناتوانی در مواجهه با خودمان، ناتوانی در لذت بردن از تغییر، ناتوانی در انتخاب یک هدف، ناتوانی در رویا سازی، ناتوانی در بازبینی یک جهانبینی معیوب و چیزهایی از این دست می‌تواند نه تنها سبب آسیب رساندن به دیگران شود بلکه می‌تواند زندگی خود فرد را جهنم کند. اینجاست که می‌بینم نمی‌توانم با تمام وجود از آنهایی که به من آسیب رسانده‌اند متنفر باشم، به انتقام فکر کنم یا حتی رهایشان کنم. اینست که در مرز بین عشق و نفرت زندگی می‌کنم؛ جایی برزخی اما معنادار.
نوشتن به گمان من یکی از عمیق‌ترین و کارآمدترین شیوه‌های شناخت و مواجهه با این ناتوانی‌هاست. داستان‌های من آینه ناتوانی‌های من و تلاش من در جهت شناختشان، بازبینی‌شان یا حتی کنار آمدن با آنهاست. من در نوشتن نه تنها لذت خلق را کشف کردم که دریافتم این ابزار به من امکان می‌دهد چند دقیقه‌ای در روز با خودم خلوت کنم، به من اجازه می‌دهد به خودم بپردازم، برای هویتم، بودنم، چیستی و هستی‌ام وقت بگذارم. دریافتم این ابزار به من امکان می‌دهد به ناتوانی‌هایم و تبعاتش فکر کنم، به من امکان می‌دهد با پیش‌قضاوت‌‌های کمتری به خودم و جهان اطرافم فکر کنم و واقع‌گرایانه‌تر در فاصله بین تنفرم از مردمی که با آنها زندگی می‌کنم و عشقم به آنها جایی برای خودم پیدا کنم.
به نظرم تاریخ بشر هم چیزی نیست جز تلاشی خستگی‌ناپذیر برای شناخت و از بین بردن این ناتوانی‌ها. روزانه میلیون‌ها انسان به دنیا می‌آیند. هزاران هزار نفر از آنها از ده‌ها ناتوانی رنج می‌برند و هر روز باعث صدها آسیب می‌شوند. کفه ترازوی یک جامعه وقتی به سوی صلح بیشتر، فساد کمتر و آسیب کمتر می‌چرخد که آدم‌هایی در آن جامعه بی‌وقفه در راستای شناخت و برطرف کردن این ناتوانی‌ها تلاش کنند.
راستش کلاس‌های نوشتن درمانی را با این نیت قلبی راه انداختم که در این بلبشوی فساد و بی‌نظمی به یکدیگر کمک کنیم. کلاس‌ها فرصتی سه‌ماهه است که ما به خودمان فکر کنیم. از گذشته و رویاهای آینده‌مان بنویسیم. از خشم‌ها و ترس‌ها بنویسیم. از هویت‌های مختلفمان بنویسیم و آنها را بشناسیم. و مهم‌تر از همه اینها در مسیر این شناخت، تجربیاتمان را با گروهمان قسمت کنیم. تنفر و عشقمان را با دیگران تقسیم کنیم و بگذاریم دیگران هم از دریچه احساسات و افکار ما به دنیا نگاه کنند. شاید جامعه ما زیستگاه بهتری برای خودمان و نسل بعدی‌مان شود.

اگر می‌خواهید از کلاس‌های نوشتن درمانی بیشتر بدانید به این صفحه بروید.